„— Jeszcze nie. Ale prawdopodobnie będę miała angagement na jesieni — odrzekła. — A czy pan może krakowianin
— I tak, i nie. Urodziłem się i wychowałem w Warszawie, ale przez ostatnich kilka lat miałem posadę w Krakowie.
Zamilkła. Oparłszy się łokciem o stolik odwróciła się doń profilem. Dopiła swój kieliszek i nieruchomo patrzyła na różową koncertową budę, już niemal całkiem tonącą w zmierzchu; jadowity promyk na jej czubku zgasł.
.Naturalnie o zmroku nie było mowy o czytaniu. Zamknął więc Conrada i też odwrócił się bokiem. Po raz pierwszy doczekał się w „Sportowej" wieczoru i nie zamierzał lokalu opuszczać. Przysunął do siebie sąsiedni stołek i wyciągnął na nim nogi. Spotęgowany chmurami zmrok stawał się siwogranafowy i pęczniał dusznością. Panama i jasnojasno szare ubranie bielały na ciemnym tle krzaczka. TSk samo bielała opodal sukienka... Co za jeclna jaka aktorka Twarzy jej ani gołych ramion już prawie nie było widać — zbyt były smagłe. Ale oto naraz od jej stolika doleciał szklany brzęk — znać kieliszkiem postukiwała w butelkę, przywołując kelnera.
Wtedy w oświetlonych drzwiach zamajaczyła męska postać o wygiętych łukiem nogach. Zaszeleścił żwir i kelner, a właściwie jego cień, minął stolik Wachickiego.“(3)