„— Nigdy w świecie! — odparła.
Pożegnali się z sobą bardziej uroczyście, niż zazwyczaj, tak sobie życzył. Kochah się wzajemnie, całowali się wzajemnie i składali sobie przysięgi na życie całe. Dobranoc! A propos, pierścień jego mogłaby otrzymać, ale byłby ją tylko kompromitował. Nowe pocałunki i nowe dobranoc. Rozeszli się, a on nawet nie otworzył paczki banknotów i nie wyjął z nich kilku. Może był to pretekst tylko.
Nazajutrz rano panna dEspard podeszła ku drzwiom p. Fleminga i nasłuchiwała, obuwie stało nazewnątrz, zapukała więc grzecznie i czekała, jak zwykle, dopóki on nie otworzy i nie wróci do łóżka.
świadomości pewnej paczki banknotów, znajdującej się w jej posiadaniu. Wpakowała ją tymczasowo w wyściełaną poręcz krzesła, dopóki sama nie będzie mogła wydobyć się na swobodę.
Niechby tylko p. Flemingowi udało się zemknąć koleją! Byleby tylko — przedewszystkiem — dostał się do kolei i nie skonał na własnych rękach! Nie był jeszcze nader silnym, łatwo się pocił, jedyne, coby go podtrzymywać mogło, to chęć życia, energja rozżarzająca się wobec niebezpieczeństwa. Bóg wie.
Jednego dnia znów dojrzała przez okno pomocnika sołtysa na gruncie sanatorjum. Ubranie jego było suche, a czapka nanowo wygładzona. Czyżby tym razem przyszedł na serjo, z powinności urzędu Musiał snać otrzymać fałszywą informację, w każdym razie po spożyciu obiadu opuścił sanatorjum. Tak, myślała zapewne panna dEspard, zaziębionego i leżącego w łóżku człowieka zostawia się w spokoju!“(7)