„— Rozkaz!
Przewaga ilościowa była atutem nieprzyjaciela, ale nie mógł on widzieć radzieckich czołgów i musiał strzelać na ślepo. Rejon wąwozów, w którym miała się rozpocząć wkrótce walka, nie pozwalał oddziałom niemieckim na rozwinięcie się, a ułatwiał zwinnym i silnym Trzydziestkom Czwórkom zabawę w kota i myszkę.
— Przeciwpancerny gotów.
— W prawo 100.
— 800.
— Z miejsca ognia!
Nieprzyjacielskie czołgi zbliżały się dość szybko. Do obu wozów czołowych pozostało nie więcej niż 800 metrów.
— Ognia!
Oba strzały były celne i z obu nieprzyjacielskich maszyn buchnęły płomienie. Maszyna bojowa ginie szybko, jak człowiek.
Hitlerowcy odpowiedzieli natychmiast ogniem, ale nie mogli dostrzec przeciwnika, który znikał im ustawicznie z oczu, podczas gdy Siłaczew i Dmitriew wyraźnie widzieli nieprzyjaciela.
Pojedynek artyleryjski tak zaabsorbował kolumnę niemiecką, że straciła do momentu przybycia odsieczy 22 czołgi i musiała haniebnie wycofać się z pola.
W ciągu dwóch dni rozgorzał wokół miasteczka Jakowlewo, leżącego w głębi obrony radzieckiej, bój licznych ścigających się nawzajem związków pancernych. Starcia były tak szybkie, różnorodne i zmienne, że żadna kronika bojowa nie zdołała ich dokładnie zanotować. W moskiewskim archiwum wojskowym zachowało się jednak wstrząsające zdjęcie z powietrza. Można na nim naliczyć 200 palących się czołgów.“(12)