„Elie i Maillard usłyszeli to wezwanie, ale stanowili zaledwie drobną cząstkę tłumu, który ich bynajmniej nie podtrzymał. Rozwarł się wprawdzie przed nimi, ale wnet zamknął za ich plecami.
Elie i Maillard zostali odcięci od głównej grupy i już nie byli w stanie przyłączyć się do niej.
Tłum zrozumiał, że ma przewagę, i zdobył się na jeszcze wścieklejszy wysiłek. Owinął się dokoła głównej grupy niczym potężny wąż boa. Billot został uniesiony w powietrze, odepchnięty i porwany przez setki par rąk. Pitou, nie odłączając się od niego ani na chwilę, uległ temu samemu losowi. Hullin potknął się na pierwszych stopniach schodów prowadzących do Ratusza i przewrócił się. Podniósł się, ale po chwili przewrócił się znowu i wtedy de Launay upadł razem z nim.
Komendant pozostał do końca takim, jaki był zawsze. Aż do ostatniej chwili nie wydał jednego bodaj jęku skargi.
Raz tylko przejmującym głosem zawołał
— Bestie! Nie męczcie mnie, dobijcie od razu!
Żaden rozkaz nie był zapewne wykonany z taką dokładnością, jak ta prośba. Przez chwilę nie było widać nic prócz zaciśniętych pięści i spadających noży. Następnie ukazała się głowa odcięta od tułowia i została podniesiona do góry na końcu piki. Twarz zachowała swój siny, wzgardliwy uśmiech.“(6)