„Osobliwy zaiste kontrast tworzyli ci dwaj bracia, idący nazajutrz rano przez Wagenstraat. Młodszy, z porządnie ostrzyżoną brodą, dobrze ubrany, w wyglansowanych trzewikach, sztywnej koszuli, zaprasowanych spodniach, starannie zawiązanym krawacie i w czarnym meloniku włożonym trochę na bakier na wypielęgnowanych włosach, trzymał się prosto, miał elastyczny krok i sprawiał wdzięczne wrażenie. Drugi szedł w zdartych trzewikach, łatane spodnie nie pasowały do ciasnej kurtki, krawata w ogóle nie miał; na czubku głowy tkwiła chłopska czapa, zmierzwiona ruda broda okalała twarz. Chód miał nierówny i mówił żywo, z zamaszystymi gestami rąk.
Żadnemu z nich ani przez myśl nie przeszło, jakie wrażenie sprawiają na innych.
Theo zabrał Vincenta do Goupila, gdzie kupili farby olejne, pędzle i płótno. Tersteeg cenił i podziwiał Thea, starał się też odnieść z sympatią do Vincenta. Uparł się przy tym, że sam wybierze materiał i pouczy Vincenta o stosowaniu różnych farb.
Potem Theo i Vincent powędrowali pieszo przez piaszczyste wydmy do Scheveningen, oddalonego o sześć kilometrów. Właśnie do przystani zawijała łódź rybacka. Obok pomnika stał mały drewniany barak, w którym siedział wartownik. Zaledwie łódź się ukazała, wyszedł przed chatę z wielką flagą. Za nim szła gromada dzieci. Wywijał parę minut flagą, po czym zjawił się człowiek na starej szkapie, aby wyciągnąć kotwicę na brzeg. Do nich dołączyła się spora grupa mężczyzn i kobiet; przybiegli ze wsi, aby powitać rybaków. Gdy łódź zbliżyła się, człowiek na koniu wjechał do wody po kotwicę. Mężczyźni w wysokich butach gumowych przenosili rybaków na plecach przez wodę — każdego po kolei witano głośnymi okrzykami radości. Kiedy wszyscy znaleźli się na lądzie, a konie wyciągnęły łódź na wybrzeże, cała karawana pomaszerowała przez piaski do wsi. Wysoko nad wszystkimi górował człowiek na koniu.“(4)