„Po długiej naradzie zostało ustalone, że pójdziemy wprost na południe, płajem turystycznym o znakach niebieskich, omijając dalekim łukiem duże schronisko Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, dokąd doliną Swicy prowadziła bita droga. Było prawie pewne, że w schroniskach mieści się silna załoga sowiecka. Następnie zamierzaliśmy przekroczyć górny bieg Swicy, biorąc kierunek na szczyt Mała Megła, aby wreszcie wzdłuż strumienia Heczka Megła dotrzeć bezpośrednio w pobliże granicy. Niestety, musieliśmy znaczną część drogi odbyć bez mapy. Kapral C. posiadał komplet, w którym brakowało arkusza, obejmującego odcinek naszej drogi począwszy od pasma Arszyc. Dopiero na południe od schroniska Swica znów wchodziliśmy z powrotem na mapę. Z przełęczy pod Tarnicą można było zorientować się ogólnie co do kierunku dalszego marszu, ale w Karpatach każda omyłka, polegająca na skręceniu w niewłaściwą dolinę, mogła pociągnąć za sobą długotrwałe błądzenie.
Dzień następny, 3 października, wstał zimny, ponury i wietrzny. Chmury leżały na szczytach i wypełniały dolinę; w gęstej mgle wzrok sięgał na odległość kilkunastu metrów zaledwie. Rzęsisty deszcz, niesiony podmuchami wiatru, zacinał mocno od zachodu. Wyruszyliśmy na przełaj, obrawszy drogę poprzez obydwa szczyty Tarnicy, by nie zgubić we mgle kierunku. Brnęliśmy po mokrym śniegu, zapadając się co chwila głęboko wśród niewidocznych „grechotów". Przez dłuższy czas kręciliśmy się bezradnie w kółko, szukając przejścia przez zwarte, nieprzebite kosodrzewiny, aż w końcu dopomógł nam świeży trop niedźwiedzi. Przemokliśmy rychło na wskroś; woda strumieniami lała się za kołnierz.“(1)